Żyjesz i nie myślisz,
A kiedy już myślisz, to nie żyjesz.
Bo ostatecznie wiesz, że to przerażające.
Zaczynasz dostrzegać rzeczy tak, jak nigdy przedtem.
Zauważasz wszechobecną nicość, a poczucie to sprawia, że
TONIESZ
W sobie; w swoim uczuciach, w swoich emocjach.
Otacza Cię to co nie ma sensu,
To co wcześniej przyjmowałeś jako codzienność.
Wszystko co pozornie bliskie znajduje się zawsze na końcu.
Jesteś jedną, pośród wielu -
KROPLI
w ogromie oceanu.
OTCHŁAŃ,
w której jesteś stale się pogłębia.
W efekcie jesteś zagubiony bardziej niż byś tego chciał.
A kiedy już odnajdziesz siebie
w tym natłoku nieprawidłowości,
możesz być pewien, że wszystko to opiera się na pozorach;
Twoje założenia są błędne.
A na końcu jest
PRZEPAŚĆ;
miedzy tym co już wiesz, a tym co przyjdzie Ci jeszcze
z g ł ę b i ć .
Brak komentarzy :
Prześlij komentarz